Διάβασα κάποτε ότι το αντίθετο της ζωής δεν είναι ο θάνατος, αλλά η σπατάλη του χρόνου.
Οι περισσότεροι, όμως, έχουμε μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι το αντίθετο της ζωής είναι ο θάνατος.
Είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη, αλλά κατά τη γνώμη μου μισή. Και όταν στεκόμαστε στις μισές αλήθειες, χάνουμε την πλήρη εικόνα.
Αν το σκεφτούμε χωρίς φίλτρα και χωρίς τον φόβο που μας έχουν μάθει να κουβαλάμε, αν αναρωτηθούμε πραγματικά:
κι αν ο θάνατος δεν είναι τέλος; κι αν είναι μετάβαση; ένα πέρασμα; η αρχή μιας άλλης διαδρομής;
Αν ο θάνατος είναι μια πύλη προς κάτι εξελικτικό, τότε κι αυτός εμπεριέχει κίνηση. Και ό,τι κινείται, δεν μπορεί να είναι το αντίθετο της ζωής.
Το ίδιο ισχύει και για τη σπατάλη.
Και αυτή είναι κίνηση. Έχει ζωή μέσα της.
Απλώς είναι το αποτέλεσμα των επιλογών μας, όσο ζούμε.
Άρα ούτε κι αυτή μπορεί να είναι το πραγματικό αντίθετο.
Το πραγματικό αντίθετο της ζωής βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται σε εκείνη τη μαύρη τρύπα του να μη ζεις, όπως λέω της «Μη ζωής».
Εκεί χάνονται όλα! η ανοχή σε ό,τι μας φθείρει, η σπατάλη της ενέργειάς μας σε ό,τι δεν μας δονεί, Η απουσία! Το να είμαστε παρόντες μόνο σωματικά, αλλά όχι ψυχικά.
Η Μη Ζωή είναι το απόλυτο τέλμα. Είναι το να αναπνέεις χωρίς να υπάρχεις.
Το να υπάρχεις χωρίς να είσαι παρών. Το να περνά ο χρόνος χωρίς νόημα, χωρίς συμμετοχή, χωρίς σχέση.
Είναι σαν να κινείσαι στον αυτόματο πιλότο. Χωρίς σκοπό. Χωρίς πάθος. Χωρίς εξέλιξη.
Μη φοβάσαι τη σπατάλη. Μπορεί να ανατραπεί.
Μη φοβάσαι τη μετάβαση του θανάτου. Είναι μέρος της ροής του σύμπαντος.
Να φοβάσαι τη στιγμή που θα επιτρέψεις στη Μη Ζωή να γίνει η καθημερινότητά σου.
Γιατί δεν έρχεται με θόρυβο.
Έρχεται σιωπηλά. Και μοιάζει με κανονικότητα. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.
Να θυμάσαι: η ζωή δεν είναι σταθμός. Είναι διαρκής κίνηση προς την επόμενη μεγάλη αρχή.